Tandje minder

DOOR Astrid Kuiper

Het mag weer! Er is weer ruimte voor het volgen van trainingen en opleidingen (deze column werd begin oktober 2021 geschreven, red.). Dat is prachtig, want wat is er een rijk aanbod.

Sommige mensen vinden het moeilijk om de stap te zetten om een training of opleiding te gaan volgen. Zien allerlei apen en beren op de weg. Meestal is het een kwestie van uit de comfortzone komen. Of zoals het heet: ‘een tandje bijzetten’. Mogelijk geeft dat laatste een verkeerde indruk. Wanneer je ‘een tandje minder’ doet, zal het resultaat hetzelfde zijn, alleen zul je veel minder tot geen stress genereren.

‘Een tandje minder!’ riep mijn partner me destijds enthousiast toe. Dat kwam zo. In de vroege lente voor de coronapandemie had ik het plan opgevat om in de zomervakantie samen van Heidelberg in Duitsland naar Venetië te fietsen. In mijn hoofd speelden zich allerlei scenario’s af. We zouden twee passen nemen: de Buchner Höhe in Oostenrijk en de Passo de Rezia in Italië. De reisroute had ik al helemaal uitgestippeld; het énige wat nog moest gebeuren, was mijn reisgenoot – en partner – mijn plan vertellen. Hij moest immers ook mee.

Toen het moment van de waarheid daar was, keek hij me eerst sceptisch aan. Vuurde daarna allerlei praktische vragen op me af: ‘Meen je dat nou echt, allebei maar twéé fietstassen voor alle bagage?’ Et cetera, et cetera. Maar… hij toonde zich vervolgens steeds enthousiaster. Snel kwam het verlossende woord: ‘Natuurlijk gaan we samen.’

Gestaag klommen we vanaf Heidelberg heuvel op heuvel af. De tocht verliep voorspoedig. We fietsten door prachtige natuur en trotseerden enkele regendagen. In de verte zagen we ze liggen: de besneeuwde bergtoppen. Fantastisch!

En toen diende zich de eerste bergetappe aan. De avond ervoor raadpleegde ik minutieus het routeboek. Ik kreeg een ongemakkelijk gevoel: zou het me wel lukken? En sprak me daarover uit tegen mijn partner. Die stelde voor om wanneer het even té werd te stoppen om op adem te komen. De eerste echte klim diende zich aan. Mijn partner riep op een gegeven moment: ‘Doe maar een tandje minder.’ Met andere woorden, schakel even terug om lichter te trappen. Het wonder geschiedde: met de juiste aanwijzingen en een aangepast tempo kwam ik prima omhoog. Na de top volgde een tien kilometer lange afdaling met een dalingspercentage van bijna 10 procent. Geconcentreerd daalden we af. Deze strategie hielden we erin voor de rest van de reis. Dat leverde ons zowel dagelijks in de Alpen als bij de finish in de Veneto shining eyes op.

Met het volgen van een training of opleiding is het natuurlijk net zo. Gedurende de cursus word je steeds ‘sterker’ en dan is volledige inzet voldoende. En natuurlijk mag je én kan je soms even ‘een tandje minder doen’, dus terugschakelen. Dan steunen je cursisten en jij elkaar. In het ergste geval sleep je elkaar, als het moet, erdoorheen. Want zeg nu zelf, wat is er mooier dan aan het einde van zo’n training of opleiding verrijkt door zelfoverwinning en vergroting van kennis bij je thuis én in de mondzorgpraktijk stralend rond te lopen – dan is het écht ‘áltijd lente in de ogen van …’

Astrid Kuiper is preventieassistent en bve-docent. Zij is werkzaam bij het Centrum voor Bijzondere Tandheelkunde Friesland, MCL Leeuwarden en is schrijver van kinderboeken. Contact: astridmkuiper@hotmail.com.

Start het gesprek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats uw opmerking!
Vul hier uw naam in

Advertentie
Advertentie

Ontvang onze nieuwsbrief!

Schrijf je in en ontvang als eerste het laatste nieuws in je mailbox

Het laatste nieuws