Voorlichting?

DOOR Mattie Steens

In mijn vorige column berichtte ik jullie nog over mijn werk als vaccinprikker, of liever gezegd vaccinatiemedewerker bij de GGD in Rotterdam. Het prikken op de grote priklocaties is inmiddels achter de rug, nu zijn we bezig met het zogenoemde ‘fijnmazig vaccineren’. Op kleine pop-uplocaties her en der in de stad spreken we mensen aan op straat en geven we uitleg over het vaccin.

We gaan zeer zeker niet de discussie aan. De mensen die echt niet willen, halen we ook op deze manier niet over. Het wantrouwen in het vaccin, in de farmaceuten, in de Nederlandse regering blijkt groot te zijn. Net zoals in ons dagelijks werk heeft het overtuigen en belerend toespreken vaak een averechts effect. We creëren hiermee zelfs een afstand tot onze patiënten waardoor we ze helemaal niet meer bereiken en er weinig tot niets van ons preventieverhaal aankomt. “U zou eens wat minder Red Bull moeten drinken,” of “Uw poetsen zou wel wat beter kunnen!” We ervaren allemaal elke dag dat deze manier van ‘voorlichting’ geven zelden het beoogde effect heeft. Als we iets zien wat in onze ogen beter kan, schieten we van nature in de verbeterreflex.

Dat is een valkuil waar we zó makkelijk in trappen. Sinds een paar weken woont mijn 17-jarige zoon bij mij in huis. Daarvoor woonde ik alleen. Hij heeft voor de zomer zijn havodiploma gehaald en wilde een jaar even geen school, lekker veel werken en lekker veel gamen. Hij heeft een prima horecabaan bij mij om de hoek, dus het plan was snel gemaakt.

We hebben samen zijn kamer geverfd, ingericht en een bed getimmerd. Én zijn game-toestand geïnstalleerd. Ik heb vroeger, lang geleden toen de computers nét uitgevonden waren, ooit Lara Croft (Tomb Raider) gespeeld, maar verder is de wereld van de diehard gamers mij volslagen onbekend.

Mijn verbeterreflex mopperde natuurlijk steeds op de tijd, tot diep in de nacht, die hij al gamend doorbrengt. ’s Morgens niet zijn bed uit kunnen komen, zijn yoghurtbakjes niet opruimen, zijn kleren laten liggen waar hij ze uittrok, allemaal de schuld van dat stomme ge-game. Uiteraard veranderde er niks door mijn gemopper, totdat ik op zijn verzoek eens achter het vervaarlijk ogende schiettuig plaatsnam. Na de nodige onhandigheid en een moeizaam leerproces van veel vallen en weinig opstaan stond ik ineens in de fascinerende wereld van Call of Duty, en ik zag hoe verdomd moeilijk het in het ‘battlefield’ is. Wat een ongelooflijke skills heb je nodig om alleen al de eerste minuut te overleven… en met mijn bewondering voor hem kwam het begrip.

Inmiddels drinkt hij minder Red Bull, poetst beter zijn tanden, zet zijn yoghurtbakje meteen in de vaatwasser, mopper ik een stuk minder en hebben we meer wederzijds begrip. Dit is wat niet alleen geldt voor mij als ouder, maar ook voor mijn werk in de prikstraat en al helemaal voor ons mooie werk als (preventie)assistent: met begrip en inzicht in de patiënt wordt ons voorlichtingsverhaal effectiever en voor ons heel veel bevredigender!

Mattie Steens (63) studeerde in 1982 af als tandarts en verzorgt tegenwoordig als trainer bij Edin Dental Academy bij- en nascholing voor tandartsassistenten. Daarnaast is hij momenteel vaccineerder bij GGD Rotterdam.

Start het gesprek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats uw opmerking!
Vul hier uw naam in

Advertentie
Advertentie

Ontvang onze nieuwsbrief!

Schrijf je in en ontvang als eerste het laatste nieuws in je mailbox

Het laatste nieuws