Glimlach

DOOR: Mattie Steens

Als columnist heb je het tegenwoordig makkelijk en moeilijk tegelijk. Er gebeurt zoveel in de wereld, waar je als columnist onmogelijk aan voorbij kunt. Maar daarin zit meteen de crux: wat benoem je wel en wat benoem je niet?  The Voice, Lil’ Kleine, Marc Overmars, Oekraïne, allemaal actuele en grote gebeurtenissen dagelijks aan de talkshowtafels. Ga er als goedbedoelende tandarts/columnist maar aanstaan.

Houd ik het gewoon veilig, dicht bij huis en kom ik opnieuw met mijn tandheelkundige preventieboodschap, het eindelijk eens invoeren van een suikertaks of het nimmer aflatende obesitasgezeur? Uiteraard verhalen die niet vaak genoeg verteld kunnen worden, maar die in het licht van het huidige nieuws misschien wel klein en onbelangrijk lijken.

Hoewel, klein en onbelangrijk? Het grensoverschrijdende gedrag waarvan in bovengenoemde gevallen sprake is, heeft als gemene deler dat er van een machtsongelijkheid sprake is. Bij The Voice, bij Ajax, in de politiek. Hoe zou het zitten in onze tandartspraktijken? Gaat er op een gegeven moment in de mondzorg ook een beerput van ongewenst gedrag open? Of zijn wij gelukkig de uitzondering die de regel bevestigt en hebben wij onze focus louter op gezonde monden en een veilige werkomgeving? Laten we het hopen. Laten we hopen dat jullie allemaal in een prettige en veilige omgeving werken en dat The Voice-praktijken buiten de tandartspraktijken blijven.

Kleine dingen lijken soms misschien onbeduidend, maar kunnen wel het verschil maken, al toveren ze maar een glimlach op jouw gezicht, of op het gezicht van iemand anders. Dat maakt ons blij. Zomaar een voorbeeld: vorige week reisde ik in Rotterdam met de metro naar het huis van mijn dochter drie haltes verder. Bij het inlopen van het metrostation loopt er net een jongeman naar buiten en drukt mij iets in mijn hand. Hij mompelt iets van “Ik heb deze toch niet meer nodig vandaag”. Ik kijk wat ik in mijn handen gedrukt heb gekregen: het blijkt een ov-dagkaart te zijn, voor de rest van deze dag geldig. Ik moet het nog zien, maar bij de poortjes doet hij het gewoon en ik reis ‘gratis’ naar het Marconiplein. Daar check ik uit en wil de kaart in mijn zak steken voor de terugweg. Op dat moment zie ik een wat oudere Turkse man staan klungelen met zijn bankpas bij de kaartautomaat. Ik aarzel geen moment en geef hem ‘mijn’ gratis dagkaart. Hij begrijpt eerst niet wat ik hem geef, maar ik vertel hem dat hij de hele dag hiermee kan reizen, voor niks. Ik krijg een dankbare blik en blij stopt hij zijn bankpas terug in zijn portemonnee en checkt in.

Ik loop het station uit, maar merk dat er iemand achter me aankomt. Ik draai me om en achter me staat de mevrouw die me in het metrostation al opgevallen was door haar enorme bos knalpaars haar. Zij zegt: “Ik vind het zo ontzettend aardig van u dat u uw kaart aan die meneer gaf, dat wilde ik u even zeggen!” Daar tovert zij een grote glimlach op mijn gezicht. Ik kan op dat moment niets anders uitbrengen dan: “Dank u wel, en wat heeft u prachtig haar!” Waarop zij op haar beurt haar mooie tanden bloot lacht. En zo tovert één kleine kaart drie glimlachen tegelijk!

Start het gesprek

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats uw opmerking!
Vul hier uw naam in

Advertentie
Advertentie

Ontvang onze nieuwsbrief!

Schrijf je in en ontvang als eerste het laatste nieuws in je mailbox

Het laatste nieuws