Column Mattie Steens: Vliegreisje

Komkommertijd. De journalistiek heeft daar op gezette tijden last van. Dan gebeurt er niks in de wereld en zitten de hoofdredacteuren met hun handen in het haar. Hoe krijg ik de krant vandaag weer vol? Tegenwoordig hoor je nooit meer iemand over komkommertijd. Er gebeurt gewoon nooit meer niets. Corona, Oekraïne, apenpokken, droogte, overstromingen, bosbranden, boerenprotesten, eindeloze rijen op Schiphol, er gebeurt inderdaad steeds voortdurend van alles.

Berichtte ik vorige editie over mijn ongeluk en mijn ingewikkelde beenbreuk, inmiddels is dit oud nieuws. Ik kan weer op twee benen staan en ik kan weer fietsen. Lopen heeft nogal wat voeten in de aarde, vooral mijn linker staat diep in dikke modderige aarde, zo voelt het. Veel oefenen, veel lopen, veel mijn enkelgewricht gebruiken, dan komt het allemaal goed, is mij beloofd. Nu loop ik nog met een gek hupsje erin, wat niemand ziet, maar mijzelf vreselijk stoort. Maar oefenen en oefenen, elke dag beter. De chirurg was bij een controle helemaal verbaasd : “U loopt!”

Hij had eens moeten weten dat ik zojuist teruggekomen was van twee weken fietsen aan de Franse zuidkust. Elke dag een fietstocht de bergen in. Ik was er allang achter dat fietsen veel makkelijker gaat dan lopen. Zelfs bergen fietsen ging weer. Maar waar ik niet op gerekend had en wat aansluit bij de inleiding van dit stukje, is de chaos in het vliegverkeer. In Zuid-Frankrijk kómen ging nog wel. Gewoon vijf uur van tevoren op Schiphol zijn, geen bagage meenemen, eigen broodjes smeren en een goed boek mee. Een hele dikke Stephen King voldeed prima. Maar na twee heerlijke weken in de Zuid-Franse bergen weer op huis aan viel helemaal niet mee. Integendeel, het viel ongelooflijk tegen. Drie dagen zijn we er zoet mee geweest. Op woensdag een uur voor vertrek, zittend bij de gate, kondigde easyJet doodleuk aan dat de vlucht geannuleerd was. We zouden over drie dagen, zaterdagmiddag pas, terug kunnen vliegen. Maar ik zou zaterdagochtend bij Edin een röntgencursus geven aan zestien cursisten!

Dan maar een nieuw ticket geboekt, met Transavia voor de volgende dag, donderdagavond. Na dik 4 uur vertraging door de late binnenkomst van het toestel zaten we donderdagavond eindelijk in het vliegtuig. Het was elf uur ’s avonds, het vliegtuig was bomvol, waaronder een flink aantal passagiers van de geannuleerde easyJet-vlucht van gisteren. Plotseling: “Dames en heren, dit is uw gezagvoerder, ik heb slecht nieuws voor u. We gaan vanavond niet meer vertrekken. Dit doordat de bemanning door de vertraging nu aan zijn verplichte rust toe is. We gaan het morgen opnieuw proberen.” Stonden we voor de tweede maal midden in de nacht op een verlaten vliegveld. Nu met 180 man en evenzoveel rolkoffers. Zoekt u zelf maar een hotel!

Uiteindelijk ging de vlucht de volgende dag en zijn we op tijd voor mijn cursus thuisgekomen. Achteraf viel het natuurlijk reuze mee, maar als je er middenin zit en je wordt van hot naar her verscheept is het allemaal heel vervelend. Vooral het gebrek aan informatie is lastig. Laten we dit als de moraal van dit verhaal zien: informatie is cruciaal. Laten wij bij alles wat we in de praktijk aan voorlichting of informatie aan onze patiënten geven, vooral ook de nadruk leggen op het waarom. Waarom moet ik poetsen, waarom moet ik rageren. We hebben heel erg de neiging te focussen op de techniek en de soort ragers, maar als onze patiënt weet waarom hij het moet doen, dan bereiken we iets !

Start het gesprek

  1. Na alle malheur van het vliegen, had ik niet meer de draai van de plaat poetsen naar tanden poetsen verwacht. Maar… complimenten: soepel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Plaats uw opmerking!
Vul hier uw naam in

Advertentie
Advertentie

Ontvang onze nieuwsbrief!

Schrijf je in en ontvang als eerste het laatste nieuws in je mailbox

Het laatste nieuws